Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

İnsanlar kudurmuş değişmez huyu,
En yakın can Dostlar kazıyor kuyu,
Samanın altından yürütür suyu,
Bu zamanda Doğru İnsan Kalmamış.

Öküzler haylazdır çekmez düveni,

Doğru İnsan Kalmamış Bu Düzende



Aç Köpekler Görürler Düşünde Darı,
Adam Olmuş Dünkü Bal Yapmaz Arı,

Hainler şeytanın Atına Biner,
İki Yüzlülerde Çok Olur Hüner,
Bu Dünyanın Çarkı Tersine Döner,
Doğru İnsanlara Değer Verilmez.

Ne verirsen hayır demez Yutarlar,

Ararsan Her şeyi Kalbindedir Hak,
Boş ver Başkasını sen kendine Bak,
Çünkü Memlekette çoktur Kırkayak,
Doğru İsen Dokuz Köyden Kovarlar.

En yakın Dostların seni Satarlar,

Leşçi Çakal Tilkiler Pusuya Yatar,
Çıkarı uğruna Can Dostunu Satar,
Doğru Dürüst olan her Göze Batar,
Doğru İsen Herkes Sana Düşmandır.

Eşin Dostun bile senin Adını Anmaz,

Doğru İnsanı Neden Kimse Sevmezki



Derim Doğru İnsan Olmakmı Suçun,
Çok Merak Edilende Nedendir Niçin,

Kötü yola alet etme sen Dini,
Kov gitsin kafandan Şeytanı Cini,
Hak bende Ademde ara Kendini,
Doğruluk Yolundan Şaşma Ha Şaşma.

Dur desen nefsine haram yiyorsan,

Doğru Olana Nasihata Ne Gerek


Her Akıl Bir Olsa Huzur Eylesin,
Madem Öyle Bağ Duvarı Neylesin,
Sözlerim Yanlışsa Bilen Söylesin,

Bu Dünyaya Zalim Zorbalar Dolmuş,
Anlaşılan Dünya Kimlere Kalmış,
İnsanlar Nedense Yalancı Olmuş,
Doğru Olanı Dokuz Köyden Kovarlar.

Aç Gözlünün Nefsi Her Şeyi Yener,

Haddini yerini bilen bir Kulsan,
Çare Yoktur alçaldıkça Alçalsan,
Ne Yazıkki Doğru Dürüstte Olsan,
Kalleşlerin Çok Olduğu Dünyada.
Doğruluk Dürüstlük Hiçe Sayılır.