Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Gülleri Solmuştur Bahçede Bağda,
İleri Gidemez Kalır Yolda Ve Dağda,
Yirminci Yüzyılda Hemde Bu Çağda,
Mazlumun Garibin Tekeri Dönmez.

Bir Gün Olsun Hiç Sorunu Bitmiyor,

Dünya sana İnsan olarak Geldik,
Bilmem sende ne yitirdik ne Bulduk,
Şaşırdık kör nefsimizin Kölesi Olduk,
Mecburu Hayata Mahkümüz Bizler.
Ne Geceler Biter Nede Gündüzler.

Kural Bilmez Leş Peşinde Koşanlar




Tek Bildiğim Cennet Bunlara Özel,

Kimi Helal Yiyor Kimi Haram Yiyor,
Vicdanına Sormuyor Günah Demiyor,
Zamane İnsanı Hep Bana Diyor,
Kulu Kula Düşman Eder Kör Nefis.

İnsan Olmak Önemli Her Şeyden Önce,

Fırsat arar oldu aç göz karnı tok,
Aramızda benim gibi masum çok,
Para pullu olsa nolur vicdan yok,
Kulu Kula köle ettiler Yazıktır.

Yalakçılar zengini el üstünde tutar,

Kulu Kula Muhtaç Etme Allahım

Geçim Telaş Çok Eziyet Cana,
Allahım Minnettarım Ben Sana,
Ne Olur Sen Ver Kısmeti Bana,
Kulu Kula Muhtaç Etme Allahım.

Kulu Kula Muhtaç Ettiler Bu Yobazlar

Geldim bu dünyaya ne oldu sanki,
Bu dünyada hak adalet yok çünkü,
Dertlerim sıralı hangine yan ki,
Bitmez dertler ona buna kul Veysel.

Ağa parsellemiş almış her yanı,

Kul Oldum Kullara Yaranamadım



Hak Çalana Hırsıza Göz Kaparlar,
Şerefsizlere Puşt Kavata Taparlar,

Bir numara küfürbazlık ustası,
Dedikodu, zorbalığın hastası,
Bilmiyorum neymiş bunun rotası,
Yeyip, içip inkâr eder kursaksız.

İyi günde olmaz senden iyisi,