Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Başını Kaldırp bakmaz yukarı
Adam olmaz şerefsizin sakarı,
Takla atar eğer varsa çıkarı,
Kendini düşünen gavat işte bu.

Seni tavlar sana önden yol verir,

İnsan kalbindeki dürüstlük ölmez,
Kimsenin ettiği yanına kalmaz,
Hiç kimse kimsenin kalbini bilmez,
Beni benden başka kimse tanımaz.

Ne dertlerim biter nede kederim,

Kargalara yem ederler şahini,
Hak istersen derler Vatan haini,
Tazyikli su ile ölçer boyunu,
Hak isteme kimse duymaz sesini.

Hırsız olsan herkes sırtını ovar,

Nefret ettim böyle hayat kursuna,
Aç gözlüler yenik düşmüş hırsına,
Bazende bu Dünya döner tersine,
Zalimlerdir saltanatı sürenler.

Hainin hesatın kuyruğu uzar,

Çeker tarafına nefsine yontar,
Arama zalimde terazi kantar,
Hep bana diyerek kendine tartar,
Kardeşinde olsa zalim zalimdir.

Hain kendi ateşine boğulsun,

İçen insan dinlemiyor amanı,
Çekme içerine kara dumanı,
Ölümle son bulur hayat romanı,
Zamansız ölüme yoldur sigara.

Sevgiliden beter olursun aşık,

İyi günde yiyip içtin,
Zalimlere kucak açtın,
Sonunda bırakıp kaçtın,
Yine çıktı suç üstüne.

Sanki dünyanın sahibi,

Sade akıllı insan çıkmaz rayından,
Asla geçmem rezillerin köyünden,
Vaz geçermi sandın huylu huyundan,
Çalar çarpar yine doymaz aç gözlü.

Kendini adapta etmiş harama,

Bizde seni gerçek adam bilirdik,
Gel dediğin yerde koşar gelirdik,
Dostum öl dediğin yerde ölürdük,
Yazık kalıbına yazık boyuna.

Yoldan çıkmaz insan etselerde idam,

Geldi geçti bitti ömür,
Etten gömlek değil demir,
Kemir beni içten kemir,
Zalim Dünya yedin beni.

Ne bu çile ne bu hikmet,