Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Geçim telaş hayelleri yapalı,
Aylar oldu iş rayından sapalı,
Nere gitsem tüm kapılar kapalı,
Ah çekerek günmü geçer Arkadaş.

İyicene bu hayattan oldum yad,

İyi kötü dostla dolu her yanın,
Sefildir bedenin gariptir canın,
Çıkarına ters düşersen insanın,
Ağzın ile kuşta tutsan sevmezler.

Söz gelimi ne gerek var minnete,

İnsanı İnsandan soğutur diller,
Diken olur dost dediğin o güller,
Kendini düşünen çoktur benciller,
Bu kadarda acımasız insanlar.

Güneş olsa kendisine doğarlar,

Aç gözlü nankörler sonradan azar,
Kimisi aç gezer kimi tok gezer,
Her zaman güçlüler güçsüzü ezer,
Olmaz olsun Adaletin böylesi.

Yaşayan ölüyüz ama diriyiz,

Kurban olam Ali'm yezitler azdı,
Kendi adını benim kanımla yazdı,
Yobazlar caniler düzeni bozdu,
Ali'm Zülfikar'ı azcık bana ver.

Yezit acımıyor kimseye inan ki,

Açtı gözlerini zannetti Cennet,
Akıllı insan dünyaya etmezki minnet,
Sen kendini yinede akıllı zannet,
İşte böyle geldi gitti efsane.

Bozuk zalim dünya düzen çarkı,

Deki dünya senden kim memnun kalmış,
Gelende gidende nasibini almış,
Ölüm son durağa giden tek yolmuş,
Gelenler umutsuz gidenler şaşkın.

Gelirsin gidersin sanki bir rüya,

Türlü nimetleri çok gördün bana,
Beden çile çeker zor eder cana,
Her zaman zalimden zorbadan yana,
Şerefsiz dünyaya gelmek istemem.

Bazen düşündükçe duruyor aklım,

Bitmez bir türlü matemim,
Bozuktur düzenim demim,
Dünya sanadır stemim,
Gelmek bir dert gitmek bir dert Dünyada.

Hayat buysa böyle olmaz,

Dünya sana başka diyeceğim yoktur,
İnsanlara ölüm korkusu şoktur,
Malesefki bitmez dert çile çoktur,
Gelirken güzeldir giderken zordur.

Ağlasam sızlasam duyulmaz sesim,