Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Yeter artık yeter senden çektiğim,
Beni kafesine alma Karabük.
Diyorsun askersin gururla övün,
Beni yerden yere çalma Karabük.

Gelenle hep gitmiş memnun kalmamış,

Ölüm haktır kaçamazsın kaçılmaz,
Zordur srat körüsünden geçilmez,
İnsanları ayrım yapıp seçilmez,
Kendini düşünür oldu insanlar.

Kardeşte olsa taraf tutmaz yanlamaz,

Harbi İnsan dürüstlüğü terketmez,
Önce söz veripte sonra çarketmez,
Olsa nolur olmasada farketmez,
Mertlik Bize Para puşta yakışır.

Nerde atıp tutup o söz verenler,

Uzatmış sakalı uzatmış saçı,
Zamane gençliği bayırın açı
Tabiki hepsi değil sade bir kaçı,
İnsanlıktan anlamaz şimdiki piçler.

Kulağında küpe burnunda hızma,

Bende sıradan bir kuldum,
Ne derman ne çare buldum,
Bıktım Candan deli oldum,
Yıldım Dünya senden yıldım.

Her İnsanı Adam sandım,

Bu Dünya zengine güzeldir hoştur,
Aslında fakire yalandır boştur,
İstersen yaya git istersen koştur,
Dünya gariplerin çile Dünyası.

Yaşarken görürsün böylede olamaz,

Her zaman yoz eder bülbülü güle,
İşin rast gelmezse düşersin dile,
Ağaya patrona olmuşuz köle,
Çile çekmeyemi geldik Dünyaya.

İşçi emekçi çalışır çabalar durmaz,

Neden böyle yaptın amca oğlu ahmet,
Bu gidişle yağmaz üstüne rahmet,
Dosta iki adım gelsen bir zahmet,
Bir selamı bana çok gördün Ahmet.

Bir zamanlar çocukluğumuz harici,

Çok insan tanıdım şekermi şeker,
Öyle insan varki tam bir sahteker,
İdam sehpasında ölsün diye ipini çeker,
Akıl almaz çeşit çeşit insanlar.

Yalancılar hep birbirini aşılar,

Lanet olsun seni tanıdığım güne,
İnanki bu günden ısındım düne
Hayat zor geçecek bana bu sene,
Cennetimi cehenneme çevirdi kavat.

Nerde ne yalan var ben bundan duydum,