Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Her İnsan Ana rahminde ürer,
Gelir bu Dünyaya bir hayat sürer,
Can çıkar bedenin toprağa girer,
Ölümden öteye yol bulamazsın.

Sade bu Dünyada dört bir yanın yol,

İnsanlar değişti nefisler azdı,
Herkes bir birinin kuyusun kazdı,
Şeytan galip geldi düzeni bozdu,
Bu zaman dost olma zamanı değil.

Hainden mazluma atılır kara,

Kimi sağa çeker kimisi sola,
Girmişiz sonu yok çıkılmaz yola,
Halk olarak vermek lazım kol kola,
Zalimlere vermeyelim Meydanı.

Nefse yenik düştü paracı pulcu,

Yanlış yolu fark edince çark ettim,
Zalim zorba dostumda olsa terk ettim,
Kırk üç yıldır bende şunu fark ettim,
Dünya bile zorbaların Dünyası

Güçlü olan güçsüzleri susturan,

Nankör olan İnsanlıktan ne anlar,
Canlılar içinde sade İnsanlar,
Sersemle sürtükle dolmuş meydanlar,
Cirit atar zibidiler zübbeler.

Helede bu çağda yetişen gençler,

Bir eli kaymakta bir eli yağda,
İnternet telefon bağlantı ağda
Yirminci yüz yılda hemde bu çağda,
Artık Moda oldu ceb Telefonu.

İstediğin yerde hazır anında,

Kötü yola kurban etme bu canı,
Hak bende Ademde kendini tanı,
Yaşamdan geriye kalan her anı,
Ne var ne yok herşey insandan geçer.

Budur hayat kursu Dünya bir okul,

İyiyse iyidir kötüyse kötü,
Ben bilirim iki ayaklı iti,
Dünyanın en hain rezil ibreti,
İnsanlardan başka zalim tanımam.

Nefsinin uğruna yakıpta yıkar,

İki yüzlü kullar dünyası fani,
Daha önce nasılsa bugünde aynı,
Bundan insanlığın büküktür boynu,
Ben kendi kendimi bildim bileli.

Nerde kaldı hani eski dostluklar,

Bir İnsana iyi der bel bağlarsın,
Sonra pişman olur yürek dağlarsın,
Söz Kâr etmez yaka yırtar ağlarsın,
Dört bir yanım iki ayaklı it dolu.

İnsan gibi İnsana değer ver değer,