Veysel Alkan Şiirleri - Şair Veysel Alkan

İnsandır halefin,hürmetim sonsuz.
Kastetmem canına,değmem destursuz.
Çok gördüm okumuş, yazmış lüzumsuz.
Emrine uymayan, kula karşıyım...

Sözün doğru olanına,eğridir diyen.

Bırakıp giderken mutluydun ama,
Huzurun çok sürmez pişmanlıkta var.
Düşersin hasretle birgün ardıma,
Yollarımda can vermeyi yeğler olursun...

Arzulara nazında,sözünde geçmez.

Yalvarıp başını ne ağrıtayım.
Biliyorsun işte sen herşeyimsin.
Ben sana ne deyim,ne anlatayım?
Bari gittiğini kimse bilmesin.

Sözlerim yetersiz kandırmayacak.

Herşeyin değişmiş,tanıyamadım.
Acımasız yıllar sana ne yapmış?
Bakışın anlamsız,mest olamadım.
Saçların ağarmış,gönlün yıpranmış.

Gül yüzün kırışmış,yaş sanki elli.

Bir güzele gönlüm düştü,
Ok gibiydi, kaçtı elden.
Gönül birazcık tutuştu,
O 'çok 'dedi,kaçtı benden.

Şen gülücükleri saçtı,

Ben seni hep sevdim,vazgeçemedim.
Biraz da sen sevsen,erirmiydin ki?
Vefasız kalbinle,başedemedim.
Biraz da sen etsen,erirmiydin ki?

Kalbime saplanan,bakışın oktu.

Aklım hiç kar etmez,
Düşünemem yar!
Bilmiyorum yönümü,
İzinde miyim?

Peşine düşmüşüm,

Saçı sarı gözü ela,
Eve şenlik Sarı Kızım!
Tek annesine müptela,
Kuzu sanki Sarı Kızım!

Şımarmadan duramaz o,

Olmuyor başkası ne olur anla!
Gönlüm avutamam fotoğrafınla,
Giderken kararlı cesurdum ama,
Dönerim geriye ben bu gidişle.

Kaç gece uykuya yatamamışım.

Aşkını söyleyip dökme gözyaşım,
Başıma gelenden ders almadın mı?
Kırkıma gelmeden,ağarmış saçım,
Gözüme bakmaya geç kalmadın mı?

Ben çok hata yapıp,çokça şaşırdım,