Veli Pan Şiirleri - Şair Veli Pan

Sanki yeminliydim
Senelerdir uğramamıştım
Yaşadığın yurduna
Nasıl oldu anlamadım
Bir anda buldum kendimi senin orda
Dolaştım Konak – Kemeraltı çarşıda

Kaderimiz mi yoksulluk
Biz mi istemiştik bunu
Sizin tuzunuz kuru
Dilinizde bizim yoksulluk

Sömürür durursunuz bizi

Zaman ağır, yükler daha da ağır,
Her gün bir savaş, her gün yanar bir bağır.
Ekmek parası kazanmak zor, umutlar kırık,
Gözler karanlık, yürekler hepten yanık.
Pahalılık kemirir, ruhu azar azar,

Saçlarında aklar sönmüş gözünün feri
Aklında bin türlü hatıralar gizli
Son günlerin hep dertli
Anlatmaz oldun hallerini
Sanki geçtiğin yollar hep dikenli
Başın önde selamdan sakınıyorsun kendini

Yorgunum dostum yorgunum
Kahrediyor beni dünüm
Geçip gidiyor ömrüm
Hala sana vurgunum
Geçmiyor seni düşünmeden günüm
Bazen diyorum

Cadde de gördüm onları
Onyedi - onsekiz yaşlarında iki genç
İkisinin de elinde test kitapları
Hararetli bir şekilde konuşuyorlar
Duydum konuştukları YKS sınavları
Ne kadar masumlar ne kadar heyecanlı

Kısıtlı sokağa çıkma iznimde
Dolaşırken civarı
Gördüm
Yürek parçalayan manzarayı
Tartışıyorlardı 65 yaş üstü iki kişi
Çekiştiriyorlardı çöp kutusundaki

Bakınca resimlerine
Nasıl çarpıyor kalbim
Günden güne artıyor özlemim
Neredesin kara gözlüm
Sensiz arttı yürek çarpıntım
Gel artık dinsin kalp ağrım

1970 ‘ li yılların sonları bayilik için gelmiştin karşıma
Dürüstçe anlatmıştın hikâyenin bir kısmının bana
Adını söylemeyeceğim burada
Kendimce bir ad koydum sana
Hitap etmek istiyorum Zehra diye sana
İdarenin en geç müdürüydüm

Zor değil dostum
Garibana iş aş vermek zor değil
İş aş nutukları atmak çok kolay
Ekmek kazandırmak lütuf değil
Ekmek aslanın ağzında demek kolay
Zor değil dostum