Veli Pan Şiirleri - Şair Veli Pan

Ne kaybeder insan sevmekten
Farz et dostum
O Aslı sen Kerem
Seviyorsan Aslı’nı
Onun için atıyorsa kalbin
Ne kaybedersin benliğinden

Sevgiye Özlem
Mecnunum sana, yıllar öncesinden beri tanır gibiyim,
Hiç vazgeçmedim sevmekten, içimdeki aşk hep diri gülüm
Vefa ile bağlandım sana, sevgi dolu kalbimde bir nefes,
Hasretle yanıyorum, birlikte olmak için çaresiz.

Ah güzelim
Senin adın hüzün
Benim adım oldu sevinç
Hüzünlüyken tanıdım seni
Anlatmıyorsun derdini
İnan bana yeter ki söyle

Diyorsun anlat bana sevmeyi
Çorak topraklar çocuğuyuz
Utangacız aynı zamanda
Nasıl anlatayım sana
Belli etmeyiz sevgimizi ona buna
Adam akıllı severiz inan buna

SINAV
Yoruldun arkadaş yoruldun
Hiç mi bitmez bu ne çaban
Bir gün olsun gülmen
Çocuk yaş da başlar çilen
Okuldu askerlikti derken

Anadolu kavağında
İki genç sevgili
Sıkça sarılıyordu kız oğlanın boynuna
Balıkçı lokantaların yanı başında
Kolye satan satıcı ve kolyeleri tablada
Genç arkadaş aldıkları siyah kolyeyi

Özlemle bakıyorum şimdi her siyah saçlıya
Siyah saçlar hatırlatıyor onu bana
Yıllar geçse de dalıyorum hatıralara
Siyah saçlı kız düşüyor hep aklıma
Bir altmış beş boylarında
Kaşlar kalem gözler kapkara

Her gün batımı başlar yürek sızısı
Bitmiyor güzelim bitmiyor
Gönlümün arzusu
Dinmiyor aşk acısı

Bak yine batıyor akşam güneşi

Hayat nedir dostum hiç düşündün mü?
Bir nefes, bir heves, bir sevgi mi?
Yoksa bir dert, bir sıkıntı, bir acı mı?

Hiç düşündün mü, hayat nasıl yaşanır?

Sonbahar gibiyim bugün, kelimeler dilimden dökülür
Hazan dolu bir mevsim, geçen yıllar geride kalır.
Hatıraların izleri soluklaşır, sevinçler unutulur,
Saçlarımdaki siyahlar gibi, göçmen kuşlarda kaybolur