ÇARKI BOZUK DÜNYA
Sabır taşımız çatladı, yarıldı
Gönül sevdiğine bile darıldı
Yaralarımız tuz ile sarıldı
Döndükçe bozuluyor çarkın, dünya
ÇEVİRDİN
Baharı kışa çevirdin
Yolu yokuşa çevirdin
Vuslatına erdim derken
Yolumu başa çevirdin
Gün geçtikçe kaygılarım artıyor
Doslarım gönül sayfamı yırtıyor
Ağzım bozuldu kör şeytan dürtüyor
Çivisi çıkmış dünyanın bak sana
Andırıyorum uysal bir koyunu
ÇOCUKLUĞUMUZ
Kerpiçten damlar, kireçten sıvalar
Küçük küçük odalardı yuvalar
Gaz lambası ve is kokan havalar
Ne güzel günlerdi çocukluğumuz
ÇOCUKLUK GÜNLERİMDEN
Kırk yıl öncesine yani maziye
Bir bahar çıkabilsem araziye
Kıratı sürebilsem ova bayır
ÇOCUKLUK GÜNLERİ
Yetmişli yıllar hepimiz çocuktuk
Köyünmün tozlu yollarında koştuk
Trafo önünde her gün buluştuk
Yavan ekmeği ikiye bölüştük
Cumhuriyet
Yazılan bir destanın nişanesi
Mavi gözlü bir devin efsanesi
Cumhuriyet
Mazlumların arşa dek çıkan sesi
BİR SEVDA MASALIYDI
Bir sevda masalıydı bizimki
Aslı olmasa Kerem yanmazdı
Aşk olmasa Mecnun Leyla'sını anmazdı
Ferhat'ın dağları deleceğine kimse inanmazdı
BİR YOL VAR BİLİRİM
Kurulunca Kafdağı’nın ardına,
Varılınca o yeraltı yurduna
Bir yol var bilirim, inler içinde
Keşfedilmemiş günler içinde
Bir Zamanlar Böyleymiş Manzara
Başlasın oyunlar, açılsın perde
Zamanın birinde, meçhul bir yerde
Vatandaşlar düşmüş bin türlü derde
Yaşananlar şöyleymiş o günlerde
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!