Vehbiye Yersel Şiirleri - Şair Vehbiye Y ...

Ar perdesini yırtıp
Meydan okusaydım,
Havadan nem kapıp
İnce düşünmeseydim,

Düşünmeden, har vurup

Bu dünyaya geldim geleli
Gülmedi bahtımın yıldızı,
Sevdiklerimden ayrı düştüm,

Sol yanımda var büyük sızı,
Bü sevdiklerim ayrıdır benden

Yemek saatlerinde bir araya geliriz,
Başka ortak islerimiz yok gibi.
Sorunlarımızı çözmede zorluk çekeriz,
Ayni çatı altında iki yabancı gibi.

Bu nasıl aile nasıl yasam, nasıl evlilik,

Sabah oldu yine, aynı tas, aynı hamam,
Arap saçına dönmüş, bütün işlerimiz,
Derdimin başı, sonu yok, izah edemem,
Gerçekleşmedi, arzu ve isteklerimiz

Beni çok mutlu sandı, herkes, anlatmadım,

Kına yakılamadı,kardeşimin eline..
Düğün töreni,döndü,cenaze törenine..
Babam ermiş kişiydi,bunu açıklamıştı.,
Ciddiye almamıştık,sözü geldi yerine.

Nevim’den önce gideceğim diyordu,

Dergaha gelenler, hep arayış içindeler,
İbadetten habersiz,cahil ve gafletteler,
Tarikatın şeyhleri,onlar için bir mürşit,
Sözü kanundur onun,uymak zorunda mürit,

Vardım dergaha ben de hayret içinde kaldım,

Bu dünyada rahat yok yüce Allah’ım,
Senden gelenlere yok itirazım,
Kazalar belalar insanlar için,
Hayırlı akıbettir, benim niyazım.

Dikkatli ol gafil, geleceğin mazinden bellidir.
Kuyu kazma,suçsuz insanlara, azıcık uslan,
Kazdığın kuyuya, bir gün düşüverirsin sen,
Her deliğe parmak sokma, delikler dolu.yılan.

2004

Dikenlere takıldı ipek yumağım, 
 Dolaştıkça dolaştı, kurtaramadım. 

 Dilimle çözmek mümkün olmadı,
 Ellerimi uzattım, faydam olmadı.

Bu dert yumağı yedi, bitirdi beni,
İçindeki düğümleri hiç sayamadım.

 Yüreğimde yangın var, söndüremedim, 
 Zahiri yaklaşımlar delirtti beni. 
 
 30.11.2008

Dışa veremedim,gizli duygularımı,
Yanıyorum,gören yok benim, ateşimi
Mahrum kaldım,çok şeyden bu dünyada
,
Hiç kimseler söndüremez bu yangını,
Çocuklarıma karşı beslediğim,aşk,