Vehbiye Yersel Şiirleri - Şair Vehbiye Y ...

Varlığınla yokluğun aynı,vermedin huzur
Her davranışında,bir terslik muzırsın,muzır,
Elinin değmediği yer kalmadı,ev hariç,
Bir eksiğin,yuvamızda,,varken bile yoksun

Aramızda bile kendi dünyanda yaşıyorsun,

İffet adını bizler verdik sana hediye,
Fidan boylu ol anneme benze diye,
Fedakar bir anneydi rahmetli
Emek verdi okuttu bizleri adam etti,
Tanrının bir ihsanı o bir rahmetti.
Nur olsun kabri, mekanı cennet

Dünyada istemem, ne mülk ne de mal,
En büyük servettir, salih evlat iyi amel,
Dünya aynı dünya, insanlar değişik,
Düşebilirim, dünya bir kırık beşik.

Cemiyet karışık, çoğunluk riyakar.

Ayrı düştüm ben sizlerden,yandım,
Dünya bana dar oldu,bunaldım,
Gizli akıttığım yaşlar, sel oldu,
Yalnızlığıma hatıralar ortak oldu,

Kanatlanıp uçtunuz hep uzaklara,

Hayır da,şer de Allah’tandır,şüphesiz,şeksiz,
Alnımıza yazılanı,silmemiz imkansız,
Musibetleri,kuldan bilmez inanan kişi,
Belalara rıza göstermek,sabır işi,

Her şeyden vazgeçtim,kestim ümidimi,
Ölmeden öldürdüm ben, zalim nefsimi
Artık istesem de,candan sevemem seni
Gün geçtikçe görüyorum,hünerlerini.

Ne yaptım suçum nedir,sözüm geçmedi.

Sorunlarımız 0nu etkilemedi,
Hayatı boyunca ilgilenmedi,
Kendi dünyasında yaşadı gitti,
İki komşu gibi ömrümüz bitti

Yıllar geçti sonundayız yolun,

İkimiz bir arada olamayız,bunu bil.
Ortada suçum yokken,ellere ettin rezil.

Yumruğunu her an başımda zannediyorum.
Karıncalanır beynim,korkuyor,titriyorum
.

Kulun kula faydası yok, Allahın dediği olur.
İyilik yapan kulun mekanı cennet olur.
Bazen bir söz iyiliktir, bazen de bir hareket,
İyilik yap sakın yılma, iyiliktedir bereket

Ben kötü kaderin mahkümü değil
Düşüncesiz bir eşin kurban. oldum,
Zindanda yaşattı farkında değil.
Onu dinlediğime, bin pişman oldum.

Darılmaya kalksam zamanı değil,