Vehbiye Yersel Şiirleri - Şair Vehbiye Y ...

Canım yavrum nerde kaldın
Çok özledim seni inan,
Beş yıldır gurbet eldesin
Teselli etmiyor sesin,

Telefonda konuşurken,

İsim Analizim

Vefalı-yım gerçekten,dostuma sırt çevirmem,
Estetik-lik de neymiş,güzele boyun eğmem.
Hevesliyim bu doğru,öğrenmekten vazgeçmem.
Becerikliyim hem çok.eserlerimdir belgem.

İstanbul,a gidişin beni yıkacak,
Ayrılığa nasıl dayanırım bilmem
Biri gurbetteyken,şimdi iki oldunuz.
Anlaşılan sıra ile herkes ayrılacak,

Evin neşesi sizlerdiniz ne oldu bize

Ne yaşadın ne yaşattın bizleri,
Şimdi arıyorum, eski günleri.
Sana nasıl inandım, düşünmeden,
İpin ucunu kaçırdık, gelmez geri..

Bu aileyi ahmaklığın, mahvetti..

Allah’ım suçum neydi,mecbur kaldım,
Örf,adet ve inançları ayrı olan,
İnsanlarla,muhatap oluyorum,
Sabretmeye gayret ediyorum,

Sınavda olduğumu,biliyorum.

Ağlamaktan, yüreğim daraldı,
Gözlerim kan çanağına döndü
Kısmetler, her yerde aynı,
Aradaki,firak çekilmez oldu.

Ne sen gelebildin,ne de bizler,

Dertler yıkmadı beni,ayakta duruyorum
Ne bitmez çilem varmış,çektikçe,çekiyorum
Gücü veren Allaha,daim şükrediyorum,
Odur beni koruyan,odur sabırlı kılan,
Odur,kalbimi bilen, odur bizi yaratan,
2 Temmuz 2005

Her bana yaklaşana, hep dost gözüyle baktım,
Telafisi imkansız, jestlere maruz kaldım.
Düşündükçe halimi, zeki değil, aptaldım
Yüzü dost kalbi hain düşmanlardan usandım,
Herkesi kendim gibi özü sözü bir sandım

Aramıza girdi kara bulutlar,
Ne yağmur getirdi, ne yağdırdı kar,
Sana bel bağlamam, bir hataydı yar.
Elimden tutmadın perişan ettin.

Yollarda elele dolaşamadım,

Arap saçına döndü,karıştı yollar,
Rüzgarlara kapıldım,gidiyorum.
Sürüklüyor,beni yaprak misali.
Kimseler görmüyor bendeki,hali.

Çıkmaz sokaklarda geziyorum.