Vehbiye Yersel Şiirleri - Şair Vehbiye Y ...

Ne gerekçeniz vardı,açtınız arayı,
Haylı zamandır,unuttunuz aramayı,
Ne kusur ettim, sizi sevmekten başka.
Neyimi bahane edeceksiniz,neyi

Günlerdir,düşünüyorum,kusurum neydi.

Çocukluğumu geçirdiğim evimiz,
Anılarla her köşesi işlenmiş oya.
Yıllar ne de çabuk geçti, bitti ömrümüz,
Sanki hiç yaşanmadı her şey rüya.

Üç katlı evimiz her an insan doluydu,

Yarabbi bu ne sabır,dayandın bu isyana,
Yakışır mı bu tavır, müslümanım diyene.
Anneni sevmen farzdır,müslümanım diyorsan
Sakın incitme onu,Allah tan korkuyorsan.

Hayırlı olsun günün,yüzü gülsün annenin.

Rahmetli amcam adımı koymuş vehbiye,
Vehbiye Allah vergisi demekmiş diye,
Sene bin dokuz yüz otuz yedi Aralık’ın yirmi biri,
günlerden pazartesi ebesiz doğmuş biri.

Doğumuma çok sevinmiş annem

Yarabbi bu ne sabır, dayandın bu isyana,
Yakışır mı bu tavır, müslümanım diyene.
Anneni sevmen farzdır, müslümanım diyorsan
Sakın incitme 0nu, Allah tan korkuyorsan.

Hayırlı olsun günün, yüzü gülsün annenin.

İnsan bazen düşündüğünü söyleyemiyor,
Derdini ferahlamak için dökecek kimse yok,
Çevrede herkes kendi derdiyle uğraşıyor,
Bencillik almış yürümüş, kimseden fayda yok

Ayakların üzerinde durmak zamanıdır,

Yarın anneler günüymüş,

İnsanlar hediyeleri, ellerinde,

Çoluk çocuk, yollara düşmüş

En taş yürekli annenin,ellerinden öperim.
Merhametli insan kim,sorsanız anne derim.

Evlatlar,annelerin,ayağı,kulağı ve gözü,
Anneler evlatları için, elleriyle tutar közü.

Dünya işleriyle çok uğraştım,
Unutturdu bana ahretimi,

Boş sözlerle nefesimi tükettim
Düşünemedim, geleceğimi

Sıkışan koşuyor, medet diye.
Ne zannediyor, herkes bizi.
Aslında,ne yaşayabildik,ne de
Kimselere anlatabildik,derdimizi
,
Darda kaldığımız,zamanlar oldu,