Vehbiye Yersel Şiirleri - Şair Vehbiye Y ...

Arif isen sakla rahatını, sevincini
Kimseye gösterme Neşeni ve kederini
Konuşursan, devamlı,hep Allah için konuş,
Allah için amelleri yapmaya çalış,

Arif isen senin için, bir nehirdir ilim,

Önce insan ol,sana densin arkadaş,
Düşün,taşın, sonra aynaya bir yaklaş,
Kaşlar çatık,surat asık,kindar iki göz,
Çıkacak karşına gülmeyen,abes bir yüz,

El oğluna dayandık kaybımız çok,
Gafletten uyanmadı, bizden haberi yok.
Şurada ne kaldI ki, yolun sonudur, bak,
Göründü sonu, uyan gidenlere bak.

Kalk da seyreyle dünya âlemi,

İnsanların bir kısmı,duyarsız, asalak
Hep karşıdan isterler vermeleri yasak.
Sömürürler soyarlar seni, iyi,bak.
Onlardan sakın isteme,boş döner tabak.

Onur, şeref, haysiyet aranmaz oldu,

Çalışırken ağır ol,
Ben çok güzel örneğim
Doğrudur tuttuğum yol
İnsan ömrü çok kısa,
çalışmasan da geçer
,

Yoruldum,ayaklarım davul gibi şişti.
Evin içinde,aradıklarım yok,kayboldu,
Neyi aradığımı,ben de bilmiyorum.
Tımarhanedeyim,sanki,dolanıyorum
Bütün gün evi arşınlıyorum.nafile

Unvanını taşıdığım babamın
İyilikleri dilimden düşmüyor
Rahmetle anıyorum onu her an
Kanıdır damarlarımda dolaşan.

Çok güzel örnek oldu,yetiştirdi.

Beşikten mezara kadar ilim gerekli,
Zamanı boş geçirme devamlı oku,
Okursan değmez sana şeytanın oku

Uyarsan gafillere saptırırlar seni
Şeytan uyutur düğümler enseni,

En yakınından zarar görürsen bir gün,
Şaşırma sakın, hayatta her şey mümkün.
Zayıf tarafını kimseye gösterme sakın
İpliğin pazara çıkar, rezil olursun.
Dünya bu, yalandır her şey, insanlar dönek,
Ektiğini biçmen, içinde hasret kalacak,

Sıkıntın varsa senin, müsebbibi ben miyim?
Ne istiyorsun benden, ben senin dengin miyim?
Adını bile bilmem, kimsin, nesin, nerdesin?
Beni bunak mı sandın, manyak mısın sen nesin?

Beş para etmez şiir, yazmışsın utanmadan,