Vedat Koparan Şiirleri - Şair Vedat Koparan

İçimi titreten edan kırık bir gün kaçağı
Uzandıkça bakışım kaçırırsın ahu bakışını
Yüzümdeki yüzünün gölgesi güneş yanığı
Aksın aşıp sınırları coşkun sevgi duyguları

Uyansın içimizin suskun devi güneşle

hiçte bana göre değilmiş
razıyken sultan olmaya
krallık saltanatı pas tutan
köhne bir viranelik
tacı tahtı yıkılası olan
bir yaşam ki

Seni söyler akşamın dar vakitleri
Seni söyler ülkemin girift tozlu yolları
Seni söyler kırılgan martı uçuşunda
Yorgun denizin hırçın dalgaları

Kömür karası gözlerin düşer geceye

Harmana vurdu avere yürek
Seninle kaldım
Gecenin sessizliğinde
Kaldırım taşlarında yürekten yüreğe

Anlatsana suskun mavim

yürüyüşün rahvan kıvrak bir kısrak salınışında
oynak kalçalar dünyayı ben yarattım havasında

beline kadar salınmış lüle lüle saçların
buğday başağının rüzgarla dansındasın

Yalnızlık gecenin boynunda
Yıldızdan bir gerdanlık
Uzanır durursun uzak limanlardan
Uzanır durursun açık denizlerden
Uzanır durulursun
Kendini vuran kör karanlıkta

Hazanda sararan yaprak misali
Kırık dökük bir şeyler vardı
Geçmişin izlerinde
Hep bir yoksun hep bir boşluk
Üstüne kondukça yaşandıkça
Yokuş yukarı idi adeta ağır gelen

-Zevkliysen Zevkimi
Bilgiliysen Bilgimi
Zekânla Zekâmı Geliştir-

Yaşam her an katlarda
Arınır kirinden

akşam dönencinde
gezginim güncende
uçuk mavi düşlerde
bir serapta çarpıldı gün
karşımda sen bir ece
çarpıldı yüreklerimiz

bir nazım bir arif usta ve ardılları geçer
yaşam damarı dizelerin gerçeğinde
kahpeliklerde solan sümbül iki büklüm
it gibi titredim o yorgansız gecelerde

geçerken kaç vurgunun sapağından