Vedanın İzi Şiiri - Hatice Türkmen Yurts ...

Sustuklarım gözyaşlarıma karışıyor, Zila!

Her damla, adını anmadan ağladığım bir hatıra.
İçimde büyüttüğüm sızı,
gecenin koynunda sessizce çoğalıyor.
Kimse duymuyor sandığım çığlıklar,
kirpiklerimden usulca toprağa düşüyor.

Ben konuşmadıkça dünya susuyor sanıyorlar;
oysa en çok sustuğum yerden
içimde kıyametler kopuyor.

Sustuklarım gözyaşlarıma karışıyor, Zila!
Her damla içimde sakladığım bir vedanın izi.

Gülüşlerimi ödünç verdim insanlara,
acılarımı ise gecelere emanet ediyorum.

Sabah olunca güçlü sanıyorlar beni;
oysa en çok sabahlara yeniliyorum.
Bir yanım anneme sesleniyor,
bir yanım babamın sesini bekliyor.
Ve ben, iki mezar arasına sıkışmış çocukluğumu
her gece yeniden büyütüyorum, Zila!

Hatice Türkmen Yurtseven

30 temmuz 2026