Vedadan Sonra Şiiri - Seyrani Göl

Vedayı öğrendim en çok
gelmeyenlerin susuşundan.
Bir kapı daha kapanmadı bende
hep aralık kaldı gidişlerin izi.

Ben alıştım yalnızlıklara
her şey biraz daha az
biraz daha uzak
biraz daha “yok” gibi.

Seni anmıyorum artık
çünkü sesim dokunursa sana
geri dönecek sanıyorum her şeyi.

Oysa bazı ihtimaller
insanı en çok bir boşlukta bırakıyor,
sabah olmayı unutmuş geceler gibi.

Bir fotoğraf gibi soluyor zaman
bakıyorum ama içine giremiyorum
ne sen varsın içinde
ne ben eskisi gibi.

Ve ben hâlâ
aynı yerimde duruyorum
gitmeyen bir şey gibi
hiçbir yere ait olmayan biri gibi.
S.GÖL