Veda Türküsü Şiiri - Seyrani Göl

Bir akşam üstü gibi soldu içim,
Göğsümde ağır bir sonbahar kaldı.
Sen giderken ardında sevgili,
Yarım kalacak umutlar bıraktın.

Ne zaman eski bir türkü duysam
Gözlerim uzaklara dalıyor.
Bir zaman bizim dediğim bu ev,
Şimdi içimde yıkık duruyor.

Sessizliğe alıştım sanıyordum,
Meğer insan alışmazmış hiçbir şeye.
Bazen ismin düşüyor gecelerime,
Karanlık büyüyor her hecede.

Bir türkü bıraktın tenha geceme,
Hâlâ duvarlarda yankın sürüyor.
Ben seni unutmak için sustukça
İçimde başka bir sızı büyüyor.

Şimdi içimde kırık bir nağme,
Söylenmemiş şarkılar taşıyorum.
Sen çoktan başka baharlardasın,
Ben hâlâ o vedalardayım.

Kar yağıyor eski yollarımıza,
Ayak izlerimiz silinip gitmiş.
Bir yarım umut kaldı cebimde,
Onu da zaman sessizce alıp gitmiş.

Gece inerken suskun şehirlere,
Bir pencere gibi kapanıyor içim.
Adını anmak bile ağır artık,
Yokluğunla derinleşiyor sessizliğim.

Bazı ayrılıklar kül bırakırmış,
Dokunsan yeniden yanarmış insan.
Ben seni yıllarca sustum içimde,
Yine de dinmedi içimdeki zaman.

Şimdi hangi düşte gülüyorsundur,
Hangi bahar saçlarına değiyor?
Ben burada üzülürken her gece,
Bu kadar kolay mı unuttun bizi sessizce?
S.GÖL