Ve Aşk Şiiri - Mustafa Alp

ve aşk.

kapıyı çalmaz.

çünkü bilir,
insanın en zayıf kapısı kilit vurduğunu
sandığı yerdir.

olmadık bir vakitte gelir.

tam hayatın uslandığını sanırsın.
içindeki gürültü küle dönmüş,
hesap defterini kapatmışsındır.

bir çift göz bakar.

bütün ömrün,
yeniden borçlanır.

kıvılcım derler.
ne eksik, ne fazla.

dağı yakan ateş de odur,
insanı ömrü boyunca üşüten kül de.

ateş odunu yakmaz yalnız.

önce gururu kavurur.
sonra uykuyu.
en son da ben onsuz da yaşarım diyen dili.

işte orada başlar aşk.

sevdiğinin yanında değil,
sevdiğinin yokluğunda.

çünkü kavuşmak,
aşkın bayramıysa,
beklemek, onun dinidir.

o yaraya ne hekim eğilir,
ne bıçak iner.

çünkü o yara,
tene değil,
zamana açılır.

ve zaman.

en derin yarayı bile kapatır derler.
yalan.

bazı yaralar kapanmaz.

insan, yalnızca onlarla yaşamayı öğrenir.

nice sarhoş gördüm.
sabah olunca ayıldı.

ama bir tek aşık gördüm.
yıllar geçtiği halde,
bir tek bakışın sarhoşluğundan çıkamadı.

unut dediler.
gülümsedim.

insan, gölgesini geride bırakabilir mi?

sevilen, bir vakitten sonra insan olmaktan çıkar.
sessizliğin aldığı şekil olur.

boş sandalyede oturur.
çay bardağından yükselen buğuda görünür.
kalabalığın tam ortasında,
adını söylemeden dönüp baktırır.

nereye gitsen ondan önce varmıştır.

anladım ki.
aşk, iki insanın değil,
bir kalbin,
kendiyle ettiği en uzun kavgadır.

kazanan olmaz.
yalnızca yorulan olur.

ey gönül.
ateşten korksaydın,
kül olmayı göze almazdın.

şimdi sızlanma.
her yaranın içinde,
onu açan bıçaktan biraz demir kalır.

sen hala onu taşıyorsun.

ve son söz.
aşk, bir kıvılcımdır.
doğrudur.
ama kimse söylemez.
yangını çıkaran kıvılcım değildir.

insanın içinde yıllardır yanmaya
bahane arayan kuraklıktır.

✍️