Ve Şiiri - Mustafa Alp

ve...
ben senden hiç vazgeçmedim.
ama senden beklentim de kalmadı.
çünkü insan,
bir gün beklemekten değil,
beklediği yerde yalnız kalmaktan yoruluyor.

yine de bil,
içimdeki sevda,
ilk günkü kadar taze,
ilk günkü kadar mahcup,
ilk günkü kadar suskun duruyor.

ne bir sitem bıraktım kapına,
ne de bir beddua.
sadece öğrendim.
her seven kavuşmuyor,
her kavuşan da sevmiyor.

ben seni,
mevsimlerin değiştiği gibi değil,
dağların rüzgara direndiği gibi sevdim.
sen ise,
bir bulut gibi geçtin ömrümden.
gölgen kaldı,
yağmurun bile düşmedi.

insan bazen,
en büyük vedayı hoşça kal diyerek değil,
içindeki sesi susturarak eder.

ben sustum.

çünkü bazı cümleler,
söylendiği an değerini kaybediyor.
bazı sevgiler ise,
konuşuldukça eksiliyor.

artık ne seni bekliyorum,
ne de dönmeni istiyorum.
fakat olur da bir gün,
gece sessizleşir,
vicdanın sana beni hatırlatırsa,
bil ki ben,
seni affetmek için değil,
olduğun gibi kabul etmek için sevmiştim.

insan en çok,
kendi kurduğu hayallerin mezarında ağlıyor.
ben de ağladım.
ama gözyaşlarımı kimseye göstermedim.
çünkü acı,
kalabalıkta anlatılmaz.
yalnızlıkta olgunlaşır.

bugün dönsen.
kapıyı yine açarım.
ama eskisi gibi bekleyen adamı bulamazsın.
çünkü beklemek öldürdü onu,
sevgi değil.

şimdi geriye sadece şu kaldı

ve...
ben senden hiç vazgeçmedim.
ama senden beklentim de kalmadı.
sadece ilk günkü gibi seviyorum.

bunun adı umut değil.
bunun adı alışkanlık da değil.
bunun adı,
kalbin bütün yenilgilerine rağmen
sevmekten vazgeçmeyen
bir adamın sessiz duasıdır.

hoşça kal.

belki aynı gökyüzüne bakarız,
belki aynı rüzgar saçlarımızı dağıtır,
belki bir gün adım aklına düşer.

o gün anlarsın.

bazı insanlar gider,
bazı insanlar unutur,
ama bazı insanlar.
sessizce sevmeye devam eder.

✍️