Vazgeçtim Şiiri - Fatma Soylu

Yorulmadım ama vazgeçtim artık senden...
‎Hani insanın canı yanar da, sesini çıkaramaz ya
‎İşte öyle bir sessizliğe büründüm bu gece.
‎Tüm kapıları kapattım, pencerelere perdeler çektim
‎İçimde sana dair ne varsa, birer birer ateşe verdim.
‎Merak etme, canın yanmaz ben yandım ikimizin yerine de
‎Şimdi bir kenara oturdum sadece izliyorum
‎değişmeni,gidişini,beni bende bitirişini...
‎Meğer ne çok anlam yüklemişim sıradan kelimelerine
‎Ne çok sevmişim seni, kendimi ihmal etme pahasına..
‎İçimdeki çocuk küstü artık, oyuncağını kırdılar sanki
‎Sustu o da, seninle konuşmamaya yemin etti.
‎Geriye ne mi kaldı?
‎Biraz keder, bolca boşluk ve asla dolmayacak bir yer...
‎Herşey yine aynı yerde duruyor ama ben bakmıyorum,
‎Mehtap dökülüyor odaya ama ben görmüyorum.
‎Bana öğrettiğin en acı ders buymuş meğer
‎İnsan en büyük darbeyi, asla yapmaz dediği kişiden alırmış.
‎Şimdi dilsiz bir sevdayı sırtlandım gidiyorum...
‎Yüküm ağır, yolum uzun, içim...
‎içim paramparça...
‎Dökülsün artık avuçlarımdan sana biriktirdiğim o suskun dualar...
‎Zira mevsim döndü...
‎ bu gönül artık senin kışına misafir değil