Varlık Erir Gider Şiiri - Kasım Kobakçı

Tencere boştur, testide su kalmaz,
Ocağında yanan, bir ateş kalmaz,
Düşünce bulanır, başta fikir kalmaz,
Söyleyecek, mantıklı bir kelam kalmaz.
*
Elin ayağın titrer, bedende fer kalmaz,
Geleceğe bakacak, bir nazar kalmaz,
Sabır taşı çatlar, metanet kalmaz,
Akıl baştan uçar gider, izan kalmaz.
*
Tehlike hiçe sayılır, endişe kalmaz,
Tedbir denen o kalede, bir sur kalmaz,
Vicdan terazisi şaşar, ayar kalmaz,
Haramda helalde, bir karar kalmaz.
*
Dost meclisi dağılır, kimse kalmaz,
Sırtını yaslayacak, bir duvar kalmaz,
Verilen vaadin, zerre hükmü kalmaz,
İtibar denen o giysiden, eser kalmaz.
*
Göz kararır, doğru diye bir şey kalmaz,
Merhamet denen o pınardan, damla kalmaz,
Kötülük bir çare olur, başka yol kalmaz,
İnsaf denilen o duygudan, zerre kalmaz.
*
Haykırışın duyulmaz, feryada ses kalmaz,
İçindeki o son umuttan, bir nefes kalmaz,
Ruhun bir enkaza döner, heves kalmaz,
Yaşama dair, küçücük bir arzu kalmaz.
*
Atılan o yanlış adımdan, dönüş olmaz,
Pişmanlığa yetecek, bir an bulunmaz,
Geçmişin yükü ağırdır, omuzda kalmaz,
Gelecek kararır, bir ışık yanmaz.
*
Her parıltı, bir kurtuluş sanılır,
Her vaade, sorgusuzca inanılır,
Kör bir kuyuya, düşünce anlaşılır,
Aceleyle gidilen yolda varılmaz.
*
Can boğaza dayanır, başka dert kalmaz,
Mideye sancı girer, sabır kalmaz,
Heybede azık biter, vakit kalmaz,
Yokluk gelir, acelecilik kalmaz.
*
Varlık erir gider, elde bir pul kalmaz,
Şeref bir paçavradır, üstünde durmaz,
Kervan yolda bozulur, menzile varmaz,
Darlık gelir, tezlik gider, anlaşılmaz.