Uyuşma Provası Şiiri - Murat Avcı Ozan

​Bakışımın ardında hiçbir şeyi yansıtmayan bir ayna var
Ve hissimin raylarından yolcusuz trenler geçiyor.

​İçimde bir yerlerde ikiden fazla kez doğruyu gösteren bir saat,
Durmakla çalışmanın tam ortasında,
Yalnızlığıma kurulmuş.

​Aklımın mantık kanallarından "Sorun yok" anonsu geçiliyor boyuna,
Çakarlarımın ışıklı sesi sokaklarımdaki yabancıların yüzünü parlatıyor.
​
Öfkem gürültülü bir gök, sağanak hâlinde yağıyor,
Keder, caddelerimde her şeyi temizleyen sel.

​Lakin anlamlandıramadığım bir sakinlik de var üzerimde,
Bu tel örgülü, bu jilet kesiği dilsizliğin sebebinde yoruyorum kafamı.
​
Belki de çöküşten bir önceki durağındayım hayatın,
Kutlamak içimden gelmiyor bu dinginliği,
Bu bir zafer değil çünkü, bir uyuşma provası.
​
Şimdi soruyorum kendime, o soğuk aynanın karşısında dikilip:
Hangi kuyuda unuttun sesini, neyi diri diri gömdün o topraklara?
​
Çünkü yaşadıklarımdan bilirim ki,
Hissetmeyi reddettiğim her simsiyah ve ağır kütle,
Bir duygu gibi değil,
Bir kader gibi dikildi tam karşıma.