Usulca Git Şiiri - Ali Fırat Dicle

USULCA GİT

Söndürme ufkumu,
Baskın yemiş sevdalar bırakma karanlığa ardımı...
Senden ayrı düştüğüm bu kahpe şehirde,
Gönül zincire vurulmuş bir sürgün
İzbe sokaklarında…

Ben ki gecelerin gözlerinde yitirmişim kendimi,
Düşmüşüm bir kere bu amansız zifire.
Sus ey dil,
Kır çeneni, konuşma.
Ağlayacaksan
Döksün gözlerin içindeki irini.

Şimdi bin mahcubiyet kalsa yüzümde,
Yine de azdır bu sevdadan utancıma...
Yalnız tutulurmuş bu matem,
Çay soğurmuş masada,
Saatler aynı yerde.
Bir çift ayak sesi beklermiş insan,
Gelmeyeceğini bile bile,

Gözyaşı dediğin bir nedene bakmaz ki be gülüm,
Bir türkü tutturursun,
Dökülür kendiliğinden.
Yokluğun gizli bir huzurdu kırgın dünyamda,
Kendi halimde,
Kendi kabuğumda...

Şimdi varlığın batar canıma,
Varlığın bir hançer saplanır bağrıma.
Kavuşmak,
Bir adım ötesindedir cellat yalnızlığının.

Hadi...
Hiç gürültü etmeden,
Kimseye sezdirmeden,
Usulca pırını pırtını topla öyle git.