Uslanmayan Gönül Şiiri - Dr Yusuf Polat

İnsan bazen en ağır yükü sırtında değil,
İçinde taşır.
Bana acı veren, ayrılık değildi yalnız;
Sevdiğim insanın,
Acımın hala farkında olmamasıydı.

Düşündüm uzun zaman:
Bir insan, başka insanın sessizliğini
Gerçekten duymayabilir miydi?
Belki de duyuyordu.
Fakat herkes, yalnızca kendi yarasının
Sızısını işitiyordu.

Geceleri uyku gözlerime uğramıyordu
Sabah ise hiçbir şeyi değiştirmiyordu.
Güneş, acısı olanlar için de doğuyor,
Olmayanlar için de.
Bana, "Unut." dediler.
İnsan, emredildiği için unutur mu?
Kalp, aklın buyruklarına itaat eder mi?

Sonra kendime sordum:
Ben onu mu seviyordum,
Yoksa içimde kurduğum hayali mi?
Bu soruya cevap veremediğim gün,
Acım ilk defa hafifledi.
Ben ise sonunda anladım:
İnsan, sevdiği için değil,
Vazgeçmeyi öğrenemediği için yorulur.