Unutulan Şehirde Sis Şiiri - Seyrani Göl

Gecenin suya değdiği yerde
bir his beliriyor usulca,
ne isim verebilyorum ona
ne de dokunabilyorum.

Bir lamba yanıyor içimde,
ışığı dışarı sızmayan,
sadece karanlığı
kendi içine daha çok çeken,
bir ışık bu.

Ben, bir aynanın değil
ayna olma ihtimalinin içinde duruyorum;
cam değilim, görüntü de değil,
sadece
görülmenin gecikmiş titreşimiyim.

Rüzgâr, eski bir cümlenin
yarım kalmış hecesi gibi esiyor;
ne söylüyor bana
ne de benden geçiyor aslında.

Sular, ismini unuttuğum bir şehirden
sessizce ayrılıyor;
her dalga
geri dönmeyen bir hatırlayış gibi kayboluyor.

Ve ben
bir çiçeğin açmasını değil,
açma fikrinin gölgesini seyrediyorum.

Zaman burada
ne ilerliyor ne de duruyor,
sadece
kendini tekrar etmeye utanan bir sis gibi
dağılıp toplanıyor.

Ben ise
ne içindeyim bu gecenin,
ne dışında…
sadece
gecenin beni unuturken bıraktığı
ince bir tereddütündeyim.
S.GÖL