Unutulan emanet Şiiri - Sevim Ela

Bir zamanlar arkanı yasladıgin dağındim,
Çocukluğum, gençliğim, En güvenli bağımdin.
Şimdi bir selamı bile çok gördün gölgeme,
Hangi ara bu kadar hüzün doldu heybeme.

Dünya telaşı derler geçerler buralardan,
Anlamazlar kalpteki o görünmez yaradan.
Sen benim canımsın oysa, etle tırnak gibi,
Sözlerin vurdu beni hemde en ince yerimden.

Gönül ne çay istiyor artık ne eski bir sohbet,
Biz birbirimize çocukluktan emanet,
O emanet kırıldı parçası kaldı yerde,
Kardeş kırgınlığı derler derman yok bu derde.
Sevim ela