Şimdi bu beton şehirlerin yabancı gölgesinde,Hangi sokağa sığınsak, adımlarımız sürgün kalıyor.İçimizde hiç dinmeyen o eski zılgıtların yankısı,Ve avuçlarımızda, o geceden kalan soğuk bir toprak sızısı...Biz sustukça, bu kör şehir bizi kendimize yabancı kılıyor;Bir çay daha ekiyoruz bardağın dibine,Ama ne sılaya dönüyor yollar, ne de çocukluğumuz geri geliyor.
Cafer GönülçekenKayıt Tarihi : 9.06.2026 21:33:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!