Unutmak? Şiiri - Wolf Son

Eski defterleri kapattım artık,
Yorgun anıları bıraktım kuytularda.
Geçmişin yükünü sırtımdan indirip,
Yeni bir nefes gibi açıyorum ak sayfaları.

Tertemiz bir başlangıç,
bembeyaz bir niyet...
Elimde siyah bir kalem,
ucu keskin ve vakur.
Söz verdim kendime;
bu kez başka olacak,
Bu kez sadece huzur dolacak satırlar.

Fakat daha ilk harfte duruyor zaman,
Mürekkep kağıda değmeden önce,
Bir fırtına kopuyor sessizce içerimde;
Birden o tanıdık gözlerini hatırlıyorum.

Derin bir deniz gibi çöküyorlar masama,
Bakışların, kalemimin ucuna süzülüyor.
Sanki bütün alfabe isyan ediyor diğer harflere,
Sanki dünya sadece senin adınla anlam buluyor.

Kaçmaya çalıştıkça yakalanıyorum sana,
"Bitti" dediğim yerden başlıyor o bitmez hece.
Ben geleceği yazmak için oturduğum bu masada, Bakıyorum, yine hep senin ismini yazıyorum.

Her satır başı sen,
her nokta yine sen...
anladım ki beyaz sayfalar bile,
Senin isminle dolunca ancak ışıldıyor.