Ünal Beşkese Şiirleri - Şair Ünal Beşkese

Selâm, aziz Milletim, Peygamber Ocağından,
Bizim, Milletçe cesur, vakur bir edâmız var.
Asker yetişmişiz biz, taa ana kucağından,
Helâllik dileğiyle, sizlere vedâmız var.

Mest-i nâzım
Çâresâzım.
Duy avâzım
Söyletme, gel!

Sen, cânımsın,

Haclegâhın bir gülistan, ordan seni topladım,
Kucağımda bir demet gül, daha yeni topladım.
Kimi pembe, kimi kızıl, birbirinden güzeller,
Dudağını, saçlarını, gözlerini topladım.

Gül kokunla sarhoş olup bir âleme dalınca

Sevmek gönül işidir,
Bulutların üstünde, özgür kuşlar gibi
-Ve hep aklın kafesinden âzâde-
Bu yüzdendir hüsranlar, aldanmalar
Ve kafesin dışındaki tüm dertlere göğüs germek…
Belki sevgiler bu yüzden gizemli,

SEVDİĞİM KADN-2

Lânetlenmiş toprağa, yağmur bile yağmazmış,
Sen, günahkâr gönlüme, yağan sevap gibisin.
Melek gözle görülmez, güneş gece doğmazmış;

Her sevgili; bir şiir, her sevgide bir roman...
Nice ateşten kalmış gözlerimdeki duman.
Gel, gör ki; hepsi bitti, o acımasız zaman
Şimdi yalnız dünyamda, anılarla kor beni.

Şehvetli geceler, kör mutluluklar,

Hazan vurmuş gülistânı, bahçe harap, târumar,
Ne gül kalmış, ne bir gonca, ne de bülbül sesi var...
Bütün etraf, kızıl- sarı hüzün rengi yapraklar,
Solgun yüzlü, kızıl saçlı mahzun bir yar; sonbahar...

Kader, ufka nar kabuğu rengi bir güz asarsa,

Mor yamaçlarından mağrur dağların,
Kopup gelen kekik kokulu rüzgârla
Keyiflerince dolanıp dururlar
Avare bulutlar.
Ve gelinciklerle papatyalar
Üzerine sırtüstü uzandığınızda,

Bir kızıl karanfildin,
Kokladım seni doya doya, kokun yaksa da genzimi
Lâl bir şarap gibi içtim seni yudum yudum;
Bûselerin meydi, dudakların peymânem
Ben sarhoşun oldum, sen meyhanem,

Ver ellerini bana,
Göğsüme götüreyim.
Meltemler üfle yüzüme,
Ellerin, göğsümde dolaşsın,
Kalbim,
Avcunda atsın.