Ümmet Matemde Şiiri - Kasım Kobakçı

Vah Hüseyin, yanan diyar…
Gövdeni çöllerde kazıyorum;
Solgun solgun, kederli titrek,
Damla damla yeşert bizi..!
Kan süzülsün yanaklardan, pınar pınar kavrulmuş, hasar...
Babam babam; siper olamadım mızraklara, bitkinim..
Oklar; merhametsiz devrin sinesine, saplanıp inlemiş…
Ey Zeyneb, Ey solan bahar…!
Ümmet matemde…!
*
Vah Hasan, biten zaman…
Mektubunu taşlara işliyorum;
Yorgun yorgun, yarınsız sefil,
İlmek ilmek doku canı..!
Arş yarılsın acıdan, feryat feryat ıslak, ziyan...
Paşam paşam; gölge veremedim çadırına, çaresizim..
Bıçaklar; vicdansız sürünün pasında, kazınıp kirlenmiş...
Ey Abbas, Ey akan kan…!
Evlat krizde…!
*
Vah Kasım, kesilen baş...
Rüzgara feryadını savuruyorum;
Kanlı kanlı, dilsiz serin,
İplik iplik sar kulu..!
Ses duyulsun ufuktan, sedasız sedasız yalnız, sırdaş...
Ustam ustam; merhem süremedim yarana, dermansızım..
Hançerler; acımasız bedevinin kınına, girip gizlenmiş...
Ey Fatıma, Ey ağlayan yoldaş…!
İnsanlık kederde…!
*
Vah Asgar, sönen nur...
Vasiyetini nehire fısıldıyorum;
Yırtık yırtık, kimsesiz kefen,
Zerre zerre fışkır suyu..!
Yaş dökülsün buluttan, damla damla ıssız, gurur...
Dedem dedem; su getiremedim dudaklarına, mecalsizim..
Kargılar; şuursuz yığının bağrına, batıp paslanmış...
Ey Zehra, Ey yüce onur…!
Kabile zillette…!
*
Vah Ekber, kuruyan toprak...
Geceye iniltisini haykırıyorum;
Parça parça, dağılmış yiğit,
Adım adım dolaş çölü..!
Kül savrulsun rüzgardan, ateş ateş kavruk, çorak...
Atam atam; kalkan tutamadım düşmana, takatsizim..
Toynaklar; hissiz binicinin altında, ezilip çiğnenmiş...
Ey Cabir, Ey kancık tuzak…!
Vatan ateşte…!
*
Vah Müslim, sürülen kervan...
Şehre isyanını duyuruyorum;
Cansız cansız, fani beden,
Nefes nefes bağır sözü..!
Taş yarılsın ortadan, çığlık çığlık acılı, zindan...
Dayım dayım; kuyu kazamadım hainlere, kimsesizim..
Zincirler; imansız valinin boynunda, çürüyüp kilitlenmiş...
Ey Hani, Ey haklı isyan…!
Küfe esarette…!