Ümit Uzunhasanoğlu Şiirleri - Şair Ümit ...

Bir türlü dinmiyordu, 
Şehrimdeki yağmur.
Belli sen orada ağlıyordun, şehir burada.
Yanlızdım, yanlızlığımı bilmiyordum.
Seni benimle sanıyordum oysa.

Şimdi ben yeni anılar yazmalıyım, senin dışında...
Seni hiç tanımamış, hiç sevmemişim gibi,
Saçlarım, göğsünde, hiç uyanmamışım gibi.

Her kapının ardında,
Her sokağın sonunda,

Size kırgınım...
Evladını satan, anneler yarattınız,
arka sokaklarınızda.
İçki masalarında onurunu,
Safsata sofularla, ruhunu satan babalar yarattınız.

Bir gün sorarlar, kalanlar,
Hangi hakla, eline çiçek,
Ayağına kar, değmemiş bebeklerin,
Üzerine toprak attınız.
Gönlüne yar,
Gözüne toz, değmemiş gençlere,

Henüz seni sevmemişken,
Aç yatan çocuklar yaşardı, pırıltılı kentlerde.
Henüz göğüsleri çıkmamış,
Bıyıkları terlememiş,
Çocukların hayalleri satılırdı,
Bazen de hayatları.

Kapında sırılsıklam, kapında körkütük...
Ay vuruyor kapına ay, duyuyor musun?
Çatısız yuvalarda,
Işıksız duvarlarda,
Yanmışım, yıkılmışım.
Aldırma,

Unutmuşsan...
İçine dost gülüşü düşen, çayın demini,
Camına vuran, yedi renkli günün resmini,
Bir çocuk gülüşünü, bir bülbül ötüşünü.
Unutmuşsan,
Bebeksiz ninnileri,

Sadece sana yaşlanabilirdim,
Oysa, ölüyüm şimdi.
Sana dokunduğum, takvimden beri,
Sana susarak ve haykırarak,
Yalınyanlızım şimdi ve yalınayak.
Derin, kederin, aklanırken saç tellerimde,

Bana aşka bulanmış ellerini getir.
Solgun yanaklı, ölü çocukları okşayacağım.
Bana görmezden geldiklerini getir,
Sorguya seninle katılacağım.
Doğmadan ölenlerin,
Ninnilerini getir,

Uçarız öyle, uzun görünen kısa bir yolda,
Kanadımız ne zaman yere değse,
Bir sevdiğimizi bırakırız toprağa.
Bir anne, bir baba ya da sevgili.
Hiç yerleşemeyeceğimiz yuvalar kurarız,
Üç beş, çalı çırpıdan.