Ümit Uzunhasanoğlu Şiirleri - Şair Ümit ...

Nereye gitsem sevebilirim seni.
Küpe dağının eteklerinde,
Küçük bir kulübede, köşkte,
Yada bir Romanın gözlerinde.
Her bölgede, her kıyıda, her şehirde sevebilirim.

Bir sevgilim var...
Teni leylak, avucu nar, boyu çınar.
Mutsuz sabahlarımın ıhlamur kokusu.
Güneşimde gölgesi, uykularımda sesi var.
İçimde sönen ışıklara bir bir yıldızlar koyar.

Yazılamayan mektuplar taşır, ölü postacı. 
Keskin kederler dolaşır iliklerimden
Beklemek acıtır şiirlerimi,
Ne senden yazabilirim, ne de kendimden.

Kilistranın aslanı okşar saçlarımı,

Bir serenderin ayağında sallanır çocukluğum.. 
Sıcak mısır ekmeği ve tereyağı kokusuyla sevgili yengem.
Yarı lazca öpüşmelerim çocukluk arkadaşlarımla,
Ve kırmızı toprakları delerek yaptığımız tren istasyonları.

Oralarda kırmızı topraklar vardır

Biliyormusun ben senin kaburgalarından yaratılmadım.
Ben senin gülüşünden,
merhaba deyişinden,
bir ekmeği bölüşünden,
bir çocuğu öpüşünden doğdum.
O gün..o şehirde,o limanda, ve o vapurda,

Göğsümde kartal pençesi..günlerden pazar.
Masamda dost sohbetinden kalmış hatıralar.
Çizdirdiğin resimler yanıbaşımda, yazdırdığın şiirler.
Yarım bıraktığın aşklar, dostluklar, düşmanlıklar.
Ne istersen verdim sana..
Ey kalbim..kanama artık ne var? ne var?

Karşıyaka ne çok esiyor,
Birbirine karışıyor,yağmur sesi,yaprak hışırtısı
Dallar birbirine vuruyor durmadan.
Sesler seni rahatsız ediyormu baba?

Öyle acele geldim işten çıkıp,

Eylem arasıdır aşk.
Acılardan ve isyanlardan doğar ansızın.
Ortak çığlık ve haykırışlardan,
Bir gencin kanayan alnını silerken,
Bir grevi beklerken,
Bir türküde, bir hüzünde veya bir gülümseyişte,

Kalbime çentikler atıyorum gittiğin günden beri. 
Bir dosta bile gülemiyorum artık.
Başını okşayamıyorum yoldan geçen çocuğun.
Artık dinleyemediğim şarkılar için,
Anlamını kaybeden şiirler için,
Rengini yitirdiğim denizler için,

Metis sadece iyiydi..
Onu içine hapsetti Zeus.
İçinde güneşi taşıyan Metisin aydınlığında,
Zeus günbegün kararıyordu.

Demir ve Ateş Tanrısına kendi alnını baltalatan,