Ümit Uzunhasanoğlu Şiirleri - Şair Ümit ...

Beni tanır mı misket oynadığım sokaklar,
Dizimi yaraladığım şu okul avlusu,
İlk aşık olduğum pencere kenarı.
Beni tanır mı üzerine uzandığım kumlar,
gözümü alan deniz..
Doğduğum şehir beni hatırlar mı şimdi.

Piyer Lotide ılık bir rüzgar esiyordu..
Beyazlamış saçları rüzgarda uçuşuyordu, yaşlı kadının.
Yanağından süzülen yaşlar solmuş bir resmi ıslatıyordu.
Çay söylemedi.
Onsuz içmezdi.
Beklediği gelmedi.

Kanlı bir giyotinin altında kalmış ömürler. 
Gül yanaklı bebeleri bile öpemiyoruz artık.
Yaşamanın bedeli yok,
Sevmenin de.
Yok fiyatına gidiyor yürekler
Herşey satılık.

Hüviyetim dayanırken sınır kapılarına, 
Taşınmaz bir yük gibi sırtımda sevdan.
Yurdum.....özlemin çöreklenmiş şimdiden üzerime
Yüreğime işlemişim
Seni ey güzel vatan.
Hangi eller söker ve yok eder seni

Sakarya da çığlık çığlığa bir sessizlik..
Kimsenin duymadığı şarkılar söylemekteyim.
İçimde tıklım tıklım bir yalnızlık,
son bin yılımı düşünmekteyim.
Sırtımda kanamakta dost yaraları.
Bundan yazmaktayım, bundan asiyim.

Birini sevemezsin;
Bir vapurdan martılara ekmek atmamışsan.
Balık tutmamışsan,
Kumdan kale yapmamışsan.
Birini sevemezsin.
Aşk için bir çaput bile bağlamamışsan.

Devzer bu gece de,sisler içinde,
lacivert ıslak bir yorgan gibi
Salime korkulu,hisler içinde
Yağmurdan sırılsıklam ve ağlamaktan.
Ağacı kalmayan bir orman gibi.

Onlar,
İnce, uzun boyluydular
Şişman,kısa boylu.
Kara kaşlı,kara gözlüydüler
Yeşil,mavi,alagözlü.
Saçlarına ak düşmüşlerdi

Boşuna yazıyorsun şair, kimse şiirlerinden sevemez seni.
Yüz dilden yüz aşk koysan da mısralarına,
Sen aşık değilsen;
Sabahına doğan güneşe,
Pencerene konan kuşlara,
Kelebek kanadına,

Her gece bir tren geçer içimdeki istasyonlardan.
Elimde şehirler, çiçekler solar.
Ben yine de bana gelmeyecek bir yolcuyu beklerim..