Ulu Avaz Şiiri - Kasım Kobakçı

Eski zamanlardan, koptu ulu avaz,
Atalar ruhunu söyler, yaşlı ayvaz,
Kopuz telleriyle titrer, kış ile yaz,
Yazar tarihleri, destandır sözleri.
*
Sığır avlarında coşar, koca boylar,
Yiğitler ok atar, savaş meydanında,
Şölen meclisinde, toplanır hep soylar.
*
Ozan kopuz inletir, toy divanında,
Ölçülür heceyle, koşuk biçimleri,
Dörtlükler halinde dizilir, mısralar,
Örülür destanlar, tabiat aşkıyla.
*
Uyaklı ahenkle, dokunur sıralar,
Yarım kafiyeyle, söylenir beyitler,
Doğa sevgisinden, bahseder dizeler,
Kahramanlık över, korkusuz şahitler.
*
Ahenk şelalesi, ruhumuzu biler,
Göçebe aslımız, peşinde sürüler,
Çadırlar kurulur, ulu dağ başına.
*
Ateşler yakılır, akşam güneşinde,
Türküler dağılır, toprağın taşına,
Her dize, yürekte parlayan elmastır,
Anılır ulular, süzülür gözyaşı.
*
Sözlü edebiyat, bizlere mirastır,
Büyük törenlerde, yakılır ağıtlar,
Kopuz tellerinden, tüter acı sesler,
Eski asırları, anlatır bilgeler.
*
Mezarlar başında, tutulur nefesler,
Yüce çadırları, unutmaz torunlar,
Kadim zamanların, kutlu günlerinden.
*
Sade dille, okunurdu derin izler,
Yadigar kalmıştır, bozkırın erinden,
Geçip giden asrı, bu şiirler gizler,
Düz uyak şekliyle, okunur heceler.
*
Hecesi on birdir, koşuk ölçüsünde,
Uzak obalarda, bitmiyor geceler,
Atanın ulu ruhu, sözünde yaşar,
Yaşasın daima, destansı tarihim.