Üftadem Şiiri - Mahmut Denizli

Ömrü hayatımın vakarlığıyla geldim,
Sessiz nidalarla attığım çığlıkları,
Hücrelerimin mahzeninde hapsettim.
Kırmadan, incitmeden yürüdüm.
Üftadem…

Bozkırda nehir olmaktı gayretim,
Sevginin burçlarını yazmaktı,
Filizlenen nefrete kılıç kuşanmak,
Mazluma alınan nişana siper olmaktı.
Üftadem…

Dermansız dert mi olur, der dururdum.
Kötüye muhtaç iyiyi görmez olurdum,
Renkli masal gibi darbımesel okurdum,
Düşenin dostu olmaz, masal değilmiş.
Üftadem…

Sorgusuz sualsiz ruhuma karaçaldılar,
Dost bildiklerim yaftayı ciklet yaptılar,
Hazanımda, biçare Cem gibi bıraktılar,
Düşmez kalkmaz bir Allah, vesselam…
Düş de gör Üftadem…