Gülce'm Şiiri - Mahmut Denizli

Sen Şirin olsaydın;
Gönlümün tahtını sana süslerdim,
Delerdim dağları,
Ab-ı getirir, destan olurdum,
Senle sonsuzluğa can verirdim,
Ben Ferhat olurdum.

Sen Aslı olsaydın;
Sazımı sözüne yaslar, azgın dalgalar gibi coşar,
Halep'i başlarına yıkardım.
Külümü külüne katar, baştan aşağı sen kokardım.
Ben Kerem olurdum.

Sen Zühre olsaydın;
Benliğine yarım, tenine imbat olurdum,
Doludizgin atlarla durmadan sana koşar,
Uğruna lime lime doğranırdım,
Ben Tahir olurdum.

Sen Leyla olsaydın,
Sahraları döşek, hasretini yastık yapardım,
Kays'ı kendimde öldürür, divane olurdum,
Razıydım bir başıma heyhatlarla,
Ben Mecnun olurdum.

Gülce'm!
Çimen gözlüm, rahvan duruşlum, gül yüzlüm…
Bir sabah dayan kapıma serin gülüşünle,
Çiçek açtır çölleşen yüreğime, okyanus bakışınla
"Öldür bendeki beni, sonra dirilt kendinle"