Ufak Haşere Şiiri - Kasım Kobakçı

Ufak haşere kaçar,
Kılın dibinde uçar,
Gizli dertleri saçar,
Çirkin yaralar açar.
*
Karanlık kuytu sever,
Kendi boyunu över,
Teni sürekli döver,
Gören insanlar, söver.
*
Asla geriye dönmez,
Ateşi kolay sönmez,
İnadı hemen yenmez,
Aşağılara inmez,
Tatlı canıma sinmez,
Kara bulutlar dinmez.
*
Mikrop özümü emer,
Sanki belimde kemer,
Hain, deriyi gömer,
Bana yüklenmiş, semer.
*
Gece uykumu çaldı,
Engin hülyaya daldı,
Bizi kederle saldı,
Acı hatıra kaldı.
*
Ağlayan garip çoban,
Suyumu içen yaban,
Sivri dişleri tırpan,
Delik deşiktir taban,
Yarayı saran urban,
Şifa arıyor kurban.
*
Ahmet, merhemi sürdü,
Defteri, çabuk dürdü,
Nankör asalak, kördü,
Böyle felaket, gördü.
*
Ankara kışı ayaz,
İlaçlar gayet beyaz,
Düşmanı kağıda yaz,
Tırnakla tenimi kaz.
*
Ufacık zayıf böcek,
İlacı bolca içecek,
Tenimden toptan göçecek,
Zehir onu ezecek,
Derdim yarın geçecek,
Cılız düşman çökecek.