Uçan Balonlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Uçan balonları yele salarsın,
Göklerde süzülüp yola dalarsın,
Kırmızı balonu ipe bağlarsın,
Yüksek tepelerde durup ağlarsın;
İpler koptuğunda eller sızlandı,
Semada sevinçle kuşlar hızlandı.
*
Bulut kümesinde turlar atarken,
Akşamın kızılı dağda batarken,
Yıldızlar parlayıp nida satarken,
Işıltılı balon gökte yatarken;
Mavi boşluklarda göğsüm ağladı,
Serin tepelerden aştı meltemler.
*
İplere tutunan küçüklük bitti,
Sevinçli nidalar meçhule gitti.
İnsanın feryadı semayı itti,
Nefesi tükenip canına yetti;
Engin mavilikte ruhum çağladı,
Uzağa uzanan dağlar parladı.
*
Ağacın dalında bekleyen kuşlar,
Yuvarlak nesneyle sevinci tuşlar.
Gökyüzü katında yeniden başlar,
Ağlayan yüzlerden dökülen yaşlar;
Şişmiş yuvarlağı tutan anladı,
Karlı tepelerden esiyor poyraz.
*
Serbestçe yukarda süzülen zarlar,
Eriyor dağlarda biriken karlar.
Tepede toplanan koca çınarlar,
Taşlara coşkuyla akan pınarlar;
Havaya karışan nefes patladı,
Ovalar şenlenip doldu heyecan.
*
Oynayan sabiler neşeyle koştu,
Tepenin ardında ırmaklar coştu.
İpleri koparan balonlar muştu,
Göklerde aranan menziller boştu;
Ayrılık anında bağrım çatladı,
Özlemi bitiren yollar uzandı.
*
Şehre sis çökerken bacalar tüter,
Geceler boyunca baykuşlar öter.
Ayrılık acısı zehirden beter,
Havadaki cümbüş yollarda biter;
Yitirilen cismi orman sakladı,
Karanlık çökünce sustu tüm sesler.
*
Kırlarda yeşeren otlar uzuyor,
Bebekler havada oyun bozuyor.
Yükselen balonlar akıl yoruyor,
Gökteki melekler halin soruyor;
Titreyen dudaklar birden çınladı,
Ay ışığı bütün şehri kapladı.
*
İplerin ucunda sarkan umutlar,
Gökleri süsleyen ulu yakutlar.
Dağların ardında bekler hudutlar,
Gökyüzü katında bitmez boyutlar;
Yitip giden cisme bakan hopladı,
Ormanın koynunda aslan kükredi.
*
Tepeler ardından aylar belirdi,
Gökleri izleyen akıl delirdi.
İpleri koparan eli çevirdi,
Yukarı fırlayan cismi devirdi;
Sonunda hüzünle yaşam damladı,
Biterken hikaye kararıyor gün.