Tutsak Edildik Şiiri - Kasım Kobakçı

Puslu sabahlara uyanırken,
Yatağımdan kalkmak ızdırap,
Düşlerimden usulca koparken,
Ruhumda kopar yaman girdap.
*
Kente vardık umutla coşarak,
Betonlara durmadan koşarak,
Asfaltlarda engeller aşarak,
Memleket hasreti bitmiyor içimde.
*
Arabalar yolları tamamen tıkadı,
İnsanlar metrolara katiyen sığmadı,
Kimse kimseye aslen selam salmadı,
Yabancılaştık koca binalar arasında.
*
Yaylaların havası bambaşkadır,
Çobanların sevdası hep aşktadır,
Pınarların akışları coşkudadır,
Tükendik egzoz dumanları yutarak.
*
Sokaklar kalabalık tümden sahtedir,
Dostluklar menfaatlere cidden aittir,
Muhabbetler paralara artık şahittir,
Ağaçsız parklarda nefes ararız.
*
Şivemizi unuttuk geçen zamanla,
Kelimeler yitirildi sahte yalanla,
Özümüzü sakladık büyük ziyanla,
Yöresel ezgiler sustu radyolarda.
*
Geriye adım atmak gayrı imkansız,
Yollarımız kapandı kaldık dermansız,
Gurbet ellerinde hepten yapayalnız,
Bursa ovasına hasreti çağırdık.
*
Fabrika zilleri çalar da durur,
Makineler gürültüyle beynime vurur,
Sıla acısı bedenimi sinsice yorar,
Tutsak edildik devasa plazalarda.