Kendi kahramanın olma vakti geliyor ey vuslat
Kuşan kılıcını kamanı
Hüznünü soyun gözlerinden
Bu arena senin artık
Yen sadece ayrılık getiren şu zamanı
Hasretin uzar gün boyu…
Gölgeler neden sana benzer, bilemem.
Yüreğime dokunsa diyorum bir sevdalı el
Bekletme ne olur
Akşam olmadan gel.
Sessizlik düşerdi gecelerime
Kimsesizlik düşerdi
Heykeltıraşların çekiçlerinden düşmüştü suskunluk
Ben suskundum
Beklenen suskundu
Kalabalığınca yalnızdı yıldızlar
Yalnızlığı geceler bilip
Omuzlarına yükleyen benim
Anladım
Daima yalnız kalıp
Meçhûlü sevmek kaderim!
Gönül açlığı başka bir şey
Kaç çınarın gövdesine sarılabilir ki bir insanın kolları
Gizli buluşmaların gizliliği olur mu hiç
Bir kelime binlercesini yazar her çıkışta yeni bir sayfaya
Sessizliğin okuduğu sırları bozar sessizlik
İstediğin bir çiçekti, diktin, suladın, besledin, büyüttün
Hep böyle olsaydın
Kaderime sen yazılsaydın da
Hep öyle kalsaydın
Hep tatlı, hep mahçup, hep gönlümün sevdalısı
Sadece sen olsaydın.
Hep vurgun yeseydim
Kalbi Kırık Cam
Kalbi Kırık Cam
Bir oda
Sol penceresine yerleşmiş kalbi kırık bir cam
Ardında
Göğsümü yarsalar
İçinde pembemsi bir kalp görecekler,
İncitmeden çıkarıp
Avuçlarına alsalar bile
Senin için attığını nerden bilecekler.
Hatırlatma gözlerime yaşı
Ayrılık damlamasın
Bırak dursun, akmasın, bırak
Kalkıp gel neredeysen
Hüznüm uzaklara bakmasın.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!