İrfan Gürsoy’a
Bana kötülük yaptın
Benden iyilik gördün
Attığın taş baş yarmadı
Hedefini şaşırdı
Kendin ettin kendin buldun
Temiz diye gittin kirli çıktı
Geri dönmek istedin gururun incindi
Dönüş yolu kapalı olunca ayrılmak istedin
Her şey umduğun gibi olmadı
Atatürk'ü çok severim
O kendi ateşini yakan insandır
O laiklik güneşidir
Onun kişiliği
cesareti
Örnektir bize
Daha dün aramızda idin
Ne oldu da birden gidiverdin
Önce doğanın güneşi aydınlatmıştı seni
Sonra sevgi güneşi
Şimdi de ölüm güneşiyle buluştun
Şu anda yerin altındasın, bilirim
Postacı çaldı kapımı
Bir mektup verdi bana
Okudum güldüm
Okudum sevindim
Okudum şarkı söyledim
Su içtim pınarından
Yar geldi geçti sudan
Turnam uçtu yayladan
Yar yar yar yar yaraman
Yaz gelince şarkı söyler
Işıklar baktı yüzüme
Çiçekler açtı
merdiven merdiven dolaşır
ağaç dallarına inen gün
düşünür oba oba
Işıklar ilk yazın aydın gözlerini dolaştı
Sabah güneşi doğdu
Çayır kokan gözlere
Kekik kokan gözleri
Al yanına güzelim
Hayatın en güzelini
Birlikte yaşayalım
Hadi hadi git işine
Aldattın beni
Şehir şehir dolaştırdın
Terk ettin beni
Anladım ki sevmedin
Sustun yıllarca
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!