Tünel Şiiri - Cem Erdemir

Aynı cümleyi üç gün boyunca düşündüm
ve üçüncü gün
cümlenin beni düşünmeye başladığını fark ettim
Bir tabak kırılmadan da
evin sesi değişebiliyormuş
Sonra hiçbir şey olmadı
ama “olmayan şey”
aylarca odada kaldı
Çarşafların arasında
görünmeyen bir hayvan gibi dolaşıyordu
nefesi
toz kaldırıyordu yalnızca
Bir gece
mutfağa su içmeye gittim
musluğu açınca
boruların içinden
eski bir cuma akşamı geçti
Takvimlerden 3 şubat
İnsan bazen birini kaybetmiyor
sadece
beynindeki elektrik
yanlış odalara dağılıyor
Bu yüzden
bazı sabahlar
adını hatırlayınca değil
yumurtayı tavaya kırarken gözlerim doldu
Çünkü acı
büyük şeylerde yaşamıyor artık
en çok
devam eden şeylerin içinde büyüyor
Öyle oluyor
Zamanla
Galiba.