Tünel Şiiri - Murat Avcı Ozan

​Sana yazdıklarımı bir okusan,
Kudurursun, köpürürsün.
"Yalan!" dersin, avazın çıktığı kadar...
Ama o "Acaba doğru mu?" diyen fısıltıyı
İçinde öldürmeye çalışırken,
Kendi karanlık bunalımına gömülürsün.

​Zaman, derler ya, her şeyin ilacıdır;
Okudukça alışır,
Alıştıkça şaşırır,
Şaşırdıkça araştırırsın,
Aynadaki aksine, orana burana işte,
Daha bir dikkatli bakarsın,
Soyunukken...

​"Nereden biliyor?"
"Ne zaman gördü?" diye diye,
Kendini kör bir labirentte bulursun.
Çıkmak aklına bile gelmez artık,
Gelse de yönünü bulamaz, çıkamazsın zaten.

​...Ve bir gece, o saten geceliğinle,
Kocaman, buz gibi bir yatağın tam ortasında.
Yarı çıplak bağdaş kurup,
Avuçlarının mengenesiyle başını iki yandan kavrarsın.
Yuvalarından firar etmiş gözlerinle,
Yanında yüzüstü yatan o adamın
İğrenç sırtına;
Şizofrenik bir katil edasıyla,
Uzun... uzun bakarsın.

​Çok geçmez; kan kokar, barut kokar odan.
Kuşlar, ürkerek havalanır ansızın
Bir ağacın yapraksız, kuru dalından.

​Sonra sabah olur elbet,
Acı bir siren sesiyle irkilir mahalleli.
Zilin çalmasını bile beklemezsin;
Kayıtsız, sessizce uzatırsın ellerini
Kapında beliren o solgun yüzlü adama.
Suç sabit, neden belli...
Haliyle kısa sürer sorgulama:
Sen katil, bense azmettirici...
Beraberce gireriz o soğuk dama.

​İstersen gerisini yanına geldikten sonra anlatayım,
Şu an koğuşumdan koğuşuna, gizlice tünel kazmaktayım...