Tuhaf Dertler Şiiri - Kasım Kobakçı

İçimdeki tuhaf dertler, şu aşılamaz dağlarım,
Kahveyi döktüğüm anlar, sel olup taşan çağlarım,
Sevdaya kanmış kalbimle, her gün durmadan ağlarım.
*
Bilinmez neden bu haller, şu sakız çiğneyen diller,
Dedikodu yapar her gün, estirir hep tuhaf yeller,
Açar yüreğini şair, anlamaz onu bu eller.
*
Sırrımı verdim kediye, mama yerken bana baktı,
Dertlerimi anlattıkça, sobada bir ateş yaktı,
Kulağına fısıldadım, patisiyle tokat çaktı.
*
Çaresi yok bu işlerin, herkesin derdi bir umman,
Yaşamak için güleriz, bazen yalan bazen yaman,
Açar yüreğini aşık, tükenip biter mi zaman?
*
Ne yapsam da geçmez oldu, alnımdaki kara yazı,
Dinlemiyor beni hayat, çekilmiyor hiç bir nazı,
Dertlerimi anlatırken, dilsiz ettim çalan sazı.
*
Şiir yazar hep düşünür, kalemi kâğıda küser,
Bazen eser delice yel, aklını başından keser,
Açar yüreğini birden, ortaya fırlar şaheser.
*
Aynalara bakıp durdum, yüzümde tuhaf bir telaş,
Dedim yavaş ol ey ömrüm, bittin artık çok çok yavaş,
Sonra birden hüzün geldi, gözlerimde belirdi yaş.
*
Çaresi yok dökülecek, içte ne varsa sahneye,
Yazmak için bahane çok, girersen garip haneye,
Açar yüreğini böyle, anlatsın mı divaneye?