Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

İnci olmak için önce hiçlikten hiçliğe yağmur olup yağmak gerek okyanusa, en dibe ve karanlığa...

İnanç bilmektir. Bilmek ise bilinmezi yaşayabilmektir
bilince erebilmek için.
Eriştikçe inancın öz bilincine,bilinir olur imkan,insan ve inayet.

Ölüydü soğuk kaldırımlarda çaresizce yol almak ve yaşamaktı nefessiz soluklanmak kimsesiz.
Bir an yaşamak; hatırlamaktı yaşadığını sıcacık bir toprağa dokunduğun zaman ve iz bırakmaktı sessizce huzurun eşiğinde...

Huzurun kokusuna dünyaları verdigimden sonra anladım ağaçların zümrütten yaprak olmadığına!

Hikmet gizli bir iş, iz ve işarettir. Ancak kalp açıklığına işlenir.

Sen büyüsende çocukluğunun ağacı hiç değişmez ki.
Değişmez karşıki dağdan süzülen nehir.
Değişmez gökyüzü,anlaşılmaz iz.
Sen değişmedikçe hiçbirşey değişmez.
Ağaç ve iklim senin için var.
Gülümseyerek koparabilmeli yine dalından meyveyi.

İnsanın kendi dünyası, dünyayla karşı karşıya olduğu zaman daima yaşamaya bir yön olur..
Çünkü dünya bir çekimdir ve içine aldığı herşeyi çekip çekiştirir.
Çile çektirir.
Ancak içinizde ki dünya öyle olmalı ki herşeyi trans geçebilsin!
İçinizde ki dünya öyle olmalı ki dünya sizin çekim alanınıza girebilsin!

Aşk kendi içimizde varolan tek ilahi kudrettir,yaşarken şekillendirdiğimiz.
Buyüzden kendi varoluşunda ki güçtür o ulaştığın ve ulaştırdığın suretten kendine yansıyan.
İçimizde ki aşk yaşama aşkıysa bırakırsın ruhunu dirilirsin yaşama aşkla.
İçimizde ki aşk özgürlükse, özgürlük değil tutsaklıktır
asıl özgür olan imkansız mekanlardan.
İçimizde ki aşk suskunluk türküsünü dinler.

Bizim içimize işlenenlerle dışımızdakiler bir değildir.
Buyüzden iç çekişlerimiz daima iç çekismelerimizdir.
Çünkü dış çekismelerde asla bizim içimize dönük değildir..

Yaşam olduğu gibi gelecektir bazen üzerinize.
Sizde olduğunuz gibi değil olması gerektiği gibi olursanız yaşam sizin oluşumunuza akacaktır ve içinizde ki yaşam daima oluruna varacaktır.