73- Mümkün mü? Şiiri - Ali Fırat Dicle

73-MÜMKÜN MÜ?

Gökyüzünden yıldız toplamak zor olsa da,
Bahar gelince ağaçlar yeniden yeşerir.
Serin gölgelerinde umut büyür.
Gönlümde açan sevgi çiçekleri ise
Beni ayakta tutar
Yüzüme sessiz bir gülümseme
Bırakır sebepsiz… Sensiz...

Sadece hatıralarda kalan değil,
Vazgeçemediğim çiçeğim, Yani sen.
Senden bana kalan anıları unutmak mümkün mü?
Belki bir kadeh şarapla sarhoş olmalı insan,
Ki yalnızlığın en güzel yanı
Biraz olsun susabilsin içinde.

Ufukta ne bir ışık, ne bir yelken,
Ne de merhametli bir bulut parçası.
Mevsimler griye çalmış, soluk ve yorgun;
Gül pembesi hayaller çoktan kül olmuş.

Boşuna bekleme şafak vaktini,
Boşuna yalvarma merhametsiz zamana.
Taş kalpli yılların elinde kalan tek şey
Bu derin, bu sessiz yara.
Kim yapıştıracak bu parçaları,
Kim merhem olacak bu yaraya.

Bir hurda teknenin içinde
hâlâ kürek çekiyoruz, Hep aynı kıyılarda
Nereye gittiğimizi bilmeden.
Deniz bizi yutmadan önce
Sadece susuyoruz… Susuyoruz… Susuyoruz…

İnan ki! Kırılmış bir ayna gibi
Paramparça… Keskin kenarlı aşkımız.
Her parçası ayrı bir yalan,
Her yansıması ayrı bir hançer.

Aynanın kırıklarında birbirimizi arıyoruz hâlâ,
Bulduğumuz sadece eksik yüzlerimiz ve derin suskunluk.
Kalan sadece, Kalbimizin içinde yankılanan
O bitmeyen, o acı türkü…
Biz vardık… Biz yok olduk…

15.08.1998