Toprak Beni Bekler Şiiri - Mustafa Alp

toprağa karışmayı bekleyen,
çürümüş bir yaprak gibiyim.
dalım çoktan vazgeçmiş benden,
ben hala rüzgara kırgınım.

ne çok şeyi ömür sandık,
oysa bir akşamlık misafirmişiz.
dünyaya sahip olduk sanırken,
meğer dünyanın emanetiyiz.

felek, ne tuhaf bir hancısın
geleni ağırlar, gideni unutursun.
kimine saraylar bağışlayıp,
sonunda bir avuç yer sunarsın.

doldur kadehi, ey saki,
yarına kim kefil olabilir?
bugün dudağa değmeyen şarap,
yarın toprağa dökülebilir.

ölümden korkmadım ben,
yaşamadan ölmekten korktum.
nice günü yarına sakladım,
yarınların öldüğünü gördüm.

bir mezarlığa uğradım dün,
taşların hiçbirinde kibir yoktu.
dünyayı birbirine dar edenlerin
yan yana yatmaya itirazı yoktu.

sordum sessiz bir mezara
burada zengin kim, fakir kim?
toprak cevap vermedi bana
ben cevabından utandım.

günahımı sayan çok oldu,
yaralarımı soran olmadı.
herkes hakkımda hüküm verdi.
bir Allah sustu, bir de ben.

bir gün adımı taşa yazacaklar,
altına iki tarih koyacaklar.
bütün ömrümü bir çizgiye sığdırıp,
o çizgideki beni unutacaklar.

oysa o küçücük çizgide
kaç sevda, kaç ayrılık kalacak.
kimse bilmeyecek kaç kez öldüğümü,
taşım yalnız bir ölümü yazacak.

sonra yağmur yağacak taşıma,
harflerim usulca silinecek.
beni hiç tanımayan bir çocuk,
mezarımda açan çiçeği sevecek.

belki insan tam da budur.
adı silinir, dokunduğu kalır.
bir gönülde izin varsa yaşarsın.
yoksa mermer bile seni unutur.

ey dünya, şimdi söyle bana
hangimiz hangimizi yaşadık?
sen benden her gün bir parça alırken,
ben buna neden ömür dedim?

bunca yıl ölümden kaçtım da
ölüm hiç peşimden koşmadı.
ben her sabah ona yaklaşırken,
o yerinden bir adım oynamadı.

şimdi ne feleğe kinim kaldı,
ne zamandan alacağım var.
insan en sonunda anlıyor.
giden ömür, kalan hatıralar.

toprağa karışmayı bekleyen,
çürümüş bir yaprak gibiyim.
rüzgara da kırgın değilim artık.
hangi dal sonsuza dek tutmuş ki?

varsın son rüzgar da essin,
varsın toprak alsın bedenimi.
ölmekten korkmuyorum artık.

çünkü insan bir gün ölür,
ama bazıları
o gün gelmeden
çoktan yaşamayı bırakır.

✍️