Toprağa Erken Varış Şiiri - Mustafa Alp

toprağa kavuşmayı dört gözle bekleyen
bir mevtanın telaşını yaşıyorum.
öyle usul usul değil bu bekleyiş,
içimde bir yer var, durmadan kazıyor kendini
sanki ben değilim de
benim içimde bir ben
mezarını hazırlıyor.

geceleri uykum kaçmıyor artık,
kaçacak yer bulamıyor sadece.
yastık dediğin ne ki?
baş koyduğum her şey
biraz daha toprağa benziyor.

bir sigara yakıyorum mesela,
dumanı göğe değil
içime çöküyor.
sanki ciğerlerim değil de
bir avuç nemli toprak taşıyorum içimde.

soruyorum kendime
bu ne acele be adam?
kim kovalıyor seni böyle
ölüme doğru koşar gibi?

cevap yok.
olmuyor.
hayat dediğin şey
zaten yarım kalmış bir cümle gibi.

sevdiklerim var diyorum,
elleri sıcak, gözleri ışıklı.
ama ben,
çoktan gölgelerin tarafına geçmişim
fark etmeden.

bir çocuğun kahkahası çarpıyor kulağıma,
iriliyorum.
çünkü ben artık
gülüşleri taşıyamıyorum üstümde.
ağır geliyor yaşamak.

toprak.
ne tuhaf şeysin sen.
herkesi eşitliyorsun bir avuçta,
ne kibir kalıyor
ne yalan.

ben de yoruldum artık
adımın ağırlığını taşımaktan,
yüzümün maskesinden,
insan olmaya çalışmaktan.

bir gün
hiç kimseye haber vermeden
sessizce bırakacağım kendimi sana.
ne bir ağıt,
ne bir veda.

sadece içimden geçen şu olacak.
geç kaldım biraz,
kusura bakma.

ve sen,
hiç sorgulamadan
alıp koyacaksın beni
en eski yerine.